Persoonlijk had ik best een zwak voor die grote man, en hoewel ik zelf ook niet de kleinste en fijnste in lichaamsbouw ben, toch steeds weer grote indruk op me heeft gemaakt. Twee keer mocht ik hem (kort) persoonlijk ontmoeten en spreken, en in beide gevallen ben ik die toevallige ontmoetingen niet vergeten. De eerste keer was misschien wel 20 jaar geleden toen ik in het Jaarbeurs-gebouw in Utrecht in de lift wilde stappen. Die lift was niet al te groot, en daardoor al snel behoorlijk gevuld toen daar Anton Geesink al in bleek te staan. Ik zei 'gaat u maar vast naar boven, ik wacht wel even'. 'Niets daarvan' zei Anton Geesink, 'ik maak wel even plaats en dan kunt u er gemakkelijk bij'. Ik stapte in, de deur ging dicht, en de lift was helemaal gevuld. 'U hoeft niet bang te zijn hoor, ik neem u echt niet in een houdgreep, want daar is deze ruimte veel te klein voor'. 'Ik ben niet bang hoor, maar ik had u niet zo groot verwacht' gaf ik hem als antwoord. Direct hierna zei ik 'dus als deze lift wat groter was geweest, dan had u me dus wel met een houdgreep te grazen genomen?'. 'Nee hoor' kreeg is als antwoord, 'binnen de judosport hebben we respect voor de ander en komen we alleen in actie als verdediging wanneer een tegenstander aanvalt'. 'Oke, gelukkig maar' was mijn reaktie. We kwamen aan op de verdieping waar Anton Geesink moest zijn. Hij gaf me een stevige hand en wenste me gedag met een glimlach en de opmerking 'voor een judoverwurging had ik overigens minder ruimte nodig gehad'. 'Fijne kerel met zo'n humor' dacht ik toen.

De laatste keer dat ik Anton Geesink mocht spreken was toen we met een delegatie van 'Tora' op het WK Judo in Ahoy Rotterdam waren. De 'Tora'-judoka's hadden interesse in deelname aan een judoclinic in de pauzes van het WK-programma. Ik had de interesse gepeilt en ging met een namenlijstje naar de JBN-beursstand in de hal beneden. Daar was niemand aanwezig, dus ik ging op zoek naar een JBN-er die ik aan kon spreken. Toen ik me omdraaide stond ik plotseling oog in oog met Anton Geesink die er ook net aan kwam lopen. 'Ik kan u vast wel helpen, want u bent iets of iemand aan het zoeken?', zei hij. Ik bevestigde en gaf aan dat ik voor de judoclinic met Mark Huizenga of Claudia Zwiers kwam, en dat ik een lijstje met 'Tora'-judoka's had die graag mee zouden willen doen. Anton Geesink gaf aan dat hij me daar helaas niet me kon helpen, maar dat diegene die dat regelde wel snel weer zou komen. Hij gaf me een kop koffie en we kwamen wat te praten over judo, de WK, Tora, en het feit dat we hier met een vrij grote delegatie aanwezig waren. 'Het wordt een prachtige dag vandaag, want we krijgen een nederlandse wereldkampioen' zie Anton. 'Hoe dat zo?' was mijn vraag. 'Ik voel het aan mijn water, dat meidje van Verkerk staat vreselijk goed op de mat' was het antwoord dat ik kreeg. Tijdens het korte gesprekje en het kopje koffie dat ik met hem had werd ons gesprek zeker 10 keer onderbroken door judoka's (meestal Aziaten) die hem aanspraken en vroegen of ze met hem op de foto mochten. Vol geduld en heel vriendelijk willigde hij elk verzoek in. Vervolgens kreeg hij een buiging als afscheidsgroet, en daarna vertrok de judoka achteruitlopend (zonder Anton zijn rug toe te keren). Ik vroeg hem of dat soort zaken veel gebeurden. 'U staat er van versteld hoeveel mensen in Azie mij nu nog kennen en herkennen als ik daar kom of over straat loop' was zijn antwoord. 'Wie goed doet, goed ontmoet, en respect voor de ander' denk ik dat het is, zie hij toen. Het gesprek eindigde toen mijn contactpersoon van de JBN kwam, en ik met haar verder moest om mijn afspraken te kunnen maken. 'Laat die jongens en meiden maar flink judoen tegen Mark of Claudia, succes!' was het laatste wat ik van die grote man heb mogen horen.

Anton Geesink is nu niet meer, ik hoorde het gisterenavond onder de voetbalwedstrijd en was er best wel een beetje door ontdaan. Ik had toch wel een beetje een zwak voor die grote, sterke en aardige man die heel veel heeft betekent voor de judosport en de sport in het algemeen. Jammer, want 76 jaar is eigenlijk nog niet eens zo oud!